Historia

Pierwsze znaki osadnictwa na terenach Malborka sięgają epoki kamienia. W XII wieku obszary te bardzo licznie były zamieszkiwane. Były to tereny pokryte lasem. Część osiedlonych terenów zdobyli książęta pomorscy, potem na prawym brzegu Nogatu stworzyli gród Zantyr. Zantyr jednak w 1250 r. poszedł we własność Zakonu. Ok. 1274 Krzyżacy rozpoczęli w dolnym biegu Nogatu budować zamek. Zamek i otaczającą go osadę nazwano Marienburg, czyli gród Marii. Osada ta w 1286 roku uzyskała prawa miejskie z rąk mistrza Konrada von Thierberga. Na południe od obszarów zamkowych wytyczono parcele dla przybyszów. Późniejsza zabudowa szła wzdłuż jednej ulicy, rozszerzając się w połowie. Utworzył się w ten sposób rynek o szerokości 25 m, a długości ok. 400. W północno - zachodniej części był kościół farny p.w. św. Jana i ratusz - perła gotyckiej architektury. Początkowo miasto było otoczone niewysokimi murami z basztami i wieżami: Garncarską , Mariacką i Szewską. Od ogromnego systemu obronnego zamku dzieliło fosa, miasto i mur oporowy zapobiegający osuwaniu się ziemi. W XIVw. mury obronne powiększono, a w ze strony wschodniej wzmocniono 7-oma basztami trójbocznymi, otwartymi od strony osady. W XIV w. przez blisko 80 lat trwał napływ osadników. Miasto miało charakter rolniczo-rzemeślniczy i handlowy. Rozwijała się żegluga Wisłą i Nogatem do Grudziądza, Chełmna, Elbląga, Torunia i Gdańska. Handlowano zbożem, skórami, drewnem i winem. Miastem opiekowała się ośmioosobowa rada, której przewodniczył burmistrz. Naczelnikiem sądu był sołtys, który wraz z zastępcą prowadził ławę. W XIV i XV w Malbork był siedzibą wielkiego mistrza zakonu i stolicą jego państwa. W latach 1466 - 1772 miasto było stolicą województwa malborskiego. W latach 50. XX wieku zaczęto rozbieranie ruin budynków. Materiały zostały wywiezione do Warszawy i Gdańska. Przyczyniło się to do dość negatywnego efektu dla rozwoju turystycznego miasta, które zostało z zamkiem, ale bez Starówki.

---

Pozostałe miasta w Polsce:
Rzeszów , Tarnobrzeg